SMILLA / STELLA

Bijna 4 jaar geleden heb ik Stella geadopteerd via jullie stichting. het leek me leuk om een update te geven in de vorm van een verhaaltje over de afgelopen jaren met wat foto’s van haar hoe ze nu is.
Ik wil wel een realistisch verhaal vertellen en het niet mooier of slechter maken dan het is.
Om maar met iets goeds te beginnen, het was liefde op het eerste gezicht. Stella had een ongelooflijk goed aanpassingsvermogen en ik kon het goed met haar vinden. Ook het contact met mijn andere hond verliep soepel. Ik was wel wat verbaasd over de staat waarin ze verkeerde. Enorm vies, slechte staat van haar vacht en onder de vlooien. Maar dat valt ook wel weer te begrijpen als je bedenkt hoe het asiel met de weinige middelen die er zijn moet rondkomen. Ze was goed doorvoed en dat is het belangrijkste.
Ik besloot haar naam te veranderen in Smilla, dat vormde geen enkel probleem omdat de klank erg overeenkomt met Stella.
Opvallend was haar defensieve gedrag naar vreemden. Zowel buiten als wanneer we op bezoek gingen ergens mocht niemand haar benaderen. Maar ook bij onverwachte bewegingen voelde ze zich geroepen om aanvallend gedrag te vertonen. Bij ons thuis was het helemaal erg. Vreemden werden gewoon niet getolereerd in huis. Werk aan de winkel dus. Ik heb het benaderd als een gebrek aan vertrouwen en het verdedigen van haar territorium. Naar mij toe heeft ze het nooit gedaan, we hadden een klik en die is gebleven. Maar er bleek heel wat voor nodig om haar gedrag te beinvloeden. 
Om een lang verhaal kort te maken: 4 jaar en een gedragstherapeut later zijn we zover dat ze het nu alleen nog binnen bij ons thuis doet, en dan vooral bij mannen. Ze heeft duidelijk aan vertrouwen gewonnen maar het blijft een raar trekje. Ze blijft het thuis namelijk ook doen bij mensen die heel regelmatig over de vloer komen. Dat is echt een probleem . Ze heeft nooit iemand gebeten maar haar gedrag is dusdanig intimiderend dat ik haar soms , bij            vrienden of vriendinnen die wat onzekerder zijn op honden gebied, een tijd in een ruimte apart zet. Overigens heb ik niet de indruk dat ze hier erg onder lijdt. Soms denk ik wel eens dat ze het prettig vind. Maar het blijft lastig.
De omschrijving van haar karakter op de website klopte voor het grootste deel . Maar het observeren van een hond in een “niet thuis’ situatie blijkt dus niet alles te zeggen.
Smilla is voor mij en mijn andere hond Kaya een geweldig maatje en uitstekend gezelschap . Ik hou van haar en dat is doorslaggevend geweest in mijn keuze voor haar te blijven gaan. Ze heeft veel geleerd en gewonnen de afgelopen jaren. Meer zit er niet in. Soms wilde ik dat ik meer wist van haar voorgeschiedenis en welke rassen er in haar schuilen om haar beter te begrijpen. Ik heb overwogen een DNA test te doen om dit te onderzoeken. Echter, dat is erg prijzig.
Met andere honden en ook met katten is ze prima!

Dan volgen hier wat fotoimpressie’s













Terug